Dworzec i pierwsza kawa
Pociąg z Torunia czy Inowrocławia zwykle wjeżdża za wcześnie albo za późno. Zakładam zapas godziny. Przy kawie warto jeszcze raz przeczytać wezwanie: sygnatura, sala, godzina. Jeśli sprawa jest karna, a w głowie pełno pytań, dobrze wcześniej przeczytać chociaż krótkie ogłoszenie o pomocy prawnej w sprawach karnych, żeby wiedzieć, o co w ogóle pytać obrońcę.
Most i rzeka
Najprzyjemniejszy kawałek trasy. Przechodząc nad Brdą, ludzie zwykle pytają mnie, czy mogą iść do sądu sami. Mogą. Ale jeśli sprawa dotyczy rozwodu, opieki nad dzieckiem albo zarzutów, lepiej mieć obok kogoś, kto zna procedurę. Kontakt do pełnomocnika łatwo znaleźć, bo wiele kancelarii ma wizytówkę online z opisem specjalizacji.
Ławka przed budynkiem
Tu robię krótką odprawę. Dowód osobisty, wezwanie, kopie pism, długopis. Telefon wyciszony. Jeśli ktoś dopiero teraz zorientował się, że chce pełnomocnika, nadal jest czas na telefon. Przydaje się wpis z opisem pomocy prawnej dla mieszkańców Bydgoszczy albo lista adwokatów z Bydgoszczy w katalogu stron.
Kontrola przy wejściu
Bramka, taśma, czasem prośba o otwarcie torby. Nożyczki, scyzoryk i duże butelki lepiej zostawić w domu. Dalej wokanda, czyli kartka na drzwiach sali z listą spraw na dany dzień. Szukam swojej sygnatury i godziny.
Korytarz
Najdłuższy przystanek. Rozprawy się przesuwają, więc czekanie nawet godzinę to nic dziwnego. Radzę mieć wodę i coś do czytania. Nie rozmawiam o sprawie na korytarzu, bo obok często siedzi druga strona.
Po wszystkim
Wychodzimy, zapisuję w notesie, co ustalił sąd i jaki jest kolejny termin. Jeśli sprawa się ciągnie, a ktoś szuka stałego pełnomocnika, czasem pokazuję mu mapę i dane kontaktowe kancelarii w zagranicznym katalogu firm. Zabawne, że katalog przypisał ją do zupełnie innego miasta, więc zawsze mówię, żeby adres i telefon potwierdzić na stronie kancelarii.